Wanneer speelt Zweden op het WK 2026?

Zweden krabbelde nipt in dit toernooi, en de route die ze namen maakt hun aanwezigheid bijna toevallig. Ze verloren elke kwalificatiewedstrijd in hun Europese groep, wat eerlijk gezegd moeilijk is om te doen, en moesten via de Nations League-achterdeur de play-offs zien te halen. Daar komen vereiste resultaten elders die hun kant op vielen, en op de een of andere manier deden ze dat. Voormalig Chelsea- en Brighton-coach Graham Potter loodste hen daarna door beide play-offrondes en voltooide een van de meest onwaarschijnlijke kwalificaties uit de recente geschiedenis.

De Zweedse WK-historie is rijk. Ze bereikten in 1958 als gastland de finale, met een 17-jarige Pelé en Brazilië die te sterk waren, en werden derde in 1994 met een selectie waarin Tomas Brolin en Martin Dahlin schitterden. Recenter haalden ze in 2018 de kwartfinale voor ze verloren van Engeland. Maar dit is hun eerste deelname sinds dat toernooi, na het volledig missen van 2022 vanwege een play-offnederlaag tegen Polen. Het programma zit al jaren in een cyclus van piek en dal.

Potter heeft tactische flexibiliteit toegevoegd aan een team dat eerder zwaar onderpresteerde. De pressing is georganiseerder, de omschakelingen scherper, en er ontstaat een duidelijke identiteit. De play-offzeges, hoewel niet spectaculair, toonden een team dat krappe wedstrijden kan controleren en de druk van knock-outvoetbal aankan. Die ervaring kan in de groepsfase van onschatbare waarde zijn.

De aanvallende kwaliteit is duidelijk. Alexander Isak bij Liverpool en Viktor Gyökeres bij Sporting Lissabon zijn twee van de productiefste spitsen van het Europese voetbal, en beiden beschikbaar geeft Zweden een doelpuntendreiging die weinig landen kunnen evenaren. Achter hen behoren Hugo Larsson en Lucas Bergvall tot de meest belovende jonge middenvelders van Europa. Vleugelverdedigers Daniel Svensson en Gabriel Gudmundsson leveren breedte en aangiften. De stukken zijn er.

Poule F ligt wijd open. Nederland en Japan zijn sterk maar niet onverslaanbaar, en Tunesië is defensief georganiseerd. De aanvalskracht van Zweden betekent dat ze tegen niemand afgeschreven kunnen worden, en de wisselvalligheid die hun kwalificatie plaagde kan tijdens het toernooi net zo gemakkelijk de andere kant uitslaan. Eén warme reeks van Isak of Gyökeres verandert alles.

De knock-outfase halen zou de chaotische kwalificatie rechtvaardigen en bewijzen dat de aanstelling van Potter niet enkel een wanhoopsdaad was. Een run naar de achtste finale zou een sterk toernooi zijn gezien waar ze zes maanden geleden stonden. Het risico is duidelijk: een team dat elke kwalificatiewedstrijd verloor, kan simpelweg niet goed genoeg blijken als het niveau weer stijgt. Maar het aanvallende talent is onmiskenbaar, en als Zweden ontbrandt, kunnen ze het verhaal van de groepsfase worden. Het is een gok, maar wel een fascinerende.